ตอนที่ 38 – รัฐสวัสดิการ

ไพร่อุปถัมภ์: ข้าถามหน่อย พวกเอ็งไม่เบื่อหรือวะ วันๆต้องรับใช้อำมาตย์ วันดีคืนดีโดนส่งไปตายฟรีที่ภาคใต้อีก

ไพร่สละชีพ: ไม่ทำตามอำมาตย์สั่งแล้วเอ็งจะให้ข้าไปทำอะไรกิน ความรู้ข้าก็ไม่มี ไปทำงานโรงงานแบบพวกเอ็งก็ไม่ได้สวัสดิการ อยู่กองทัพยังได้เบี้ยเลี้ยง โดนส่งไปตายภาคใต้ก็ถือว่าใช้กรรม ถือซะว่าทำเพื่อชาติบ้านเมือง ผลบุญจะส่งให้ข้าสบายในชาติหน้า

ไพร่อุปถัมภ์: ถ้าเอ็งไปภาคใต้แล้วแขนขาขาด ไม่ได้ไปเกิดเร็วๆ เอ็งทำไงล่ะ

ไพร่สละชีพ: หลวงก็มีเบี้ยเลี้ยงให้

ไพร่อุปถัมภ์: เอ็งแน่ใจเหรอว่าหลวงจะเลี้ยงเอ็งไปจนตาย

ไพร่สละชีพ: ข้าไม่รู้ เอ็งอย่าถามมาก คนยิ่งกลัวๆอยู่

ไพร่อุปถัมภ์: เราคนบ้านเดียวกัน ถามหน่อยจะเป็นไร

ไพร่สละชีพ: เอ็งคุยเรื่องอื่นสิวะ เรื่องโดนส่งไปภาคใต้นี่ข้าสวดมนต์ไหว้พระอยู่ทุกคืน

ไพร่อุปถัมภ์: เอ็งลาออกมาทำงานโรงงานกะพวกข้าซะก็หมดเรื่อง ได้เงินน้อยหน่อย แต่กลับบ้านได้กอดเมียสบายใจทุกวัน ไม่ต้องกลัวพิการให้เมียเลี้ยง

ไพร่สละชีพ: ข้าเห็นเอ็งทะเลาะกะเมียทุกทีเวลาชักหน้าไม่ถึงหลัง

ไพร่อุปถัมภ์: เอ็งไม่รู้อะไร อีกหน่อยพวกข้าก็จะมีสวัสดิการเหมือนพวกเอ็ง

ไพร่สละชีพ: ไอ้ขี้โม้

ไพร่อุปถัมภ์: ข้าบอกให้ก็ได้ พวกข้าจะชุมนุมใหญ่เร็วๆนี้ อำมาตย์ไม่ลดภาษีพวกข้าก็ขอค่ารักษาพยาบาลแทน

ไพร่สละชีพ: คราวที่แล้วล้มตายกันเป็นเบือ พวกเอ็งยังไ่ม่เข็ดอีก

ไพร่อุปถัมภ์: คราวนี้เอ็งก็บอกพวกที่กองทัพว่าอย่ายิงซิวะ พ่อแม่เอ็งจะมาชุมนุมด้วยนะข้าจะบอกให้

ไพร่สละชีพ: เอ็งพาพ่อแม่ข้ามายุ่งทำไม

ไพร่อุปถัมภ์: ข้าไม่ได้พามา พ่อแม่เอ็งมากันเอง พ่อแม่เอ็งลำบากอยู่บ้านนอกเอ็งไม่ดูแล

ไพร่สละชีพ: แค่เลี้ยงลูกเมียข้าก็แย่แล้ว

ไพร่อุปถัมภ์: ถ้าเอ็งจะไปหาพ่อแม่ก็บอกข้าแล้วกัน ตอนนี้พ่อแม่เอ็งพักอยู่ที่วัดนอกพระนคร ข้าจะพาไป

Advertisements
%d bloggers like this: