ตอนที่ 39 – ตะลุมบอน

[ไพร่อุปถัมภ์ชุมนุมกันที่ลานหน้าพระนคร]

ไพร่อุปถัมภ์ : พวกเรามาชุมนุมวันนี้เพื่อเรียกร้องความเป็นธรรม พวกเราต้องการสวัสดิการรักษาพยา่บาลเหมือนไพร่รับใช้

[ขบวนไพร่รับใช้เพิ่งมาถึง]

ไพร่รับใช้ : พวกข้าอ่านออกเขียนได้ ทำประโยชน์ให้ชาติบ้านเมืองมากกว่าพวกเอ็ง เอ็งขอสวัสดิการอย่างพวกข้าไม่ได้

ไพร่อุปถัมภ์ : ไม่จริง พวกข้าอ่านออกเขียนได้เหมือนกัน เป็นเสมียนกันไม่น้อย พวกที่ไม่ได้เรียนก็ทำไร่ทำนาเอาผลผลิตมาเลี้ยงพวกเอ็ง ไม่มีพวกข้าพวกเอ็งก็อดตาย

ไพร่รับใช้ : พวกข้าช่วยพัฒนาบ้านเมืองมากกว่าพวกเอ็ง ไม่มีพวกข้าพวกเอ็งก็ไม่มีไฟฟ้าประปา ไหนจะโทรศัพท์กะทีวีอีก

ไพร่อุปถัมภ์ : เรื่องเล็ก ไม่มีพวกเอ็งพวกข้าก็จัดการเองได้ แค่เอาภาษีนำเข้าเครื่องจักรจากเมืองฝรั่งบ้าง เรียกฝรั่งเข้ามาลงทุนบ้าง จ้างที่ปรึกษาฝรั่งก็ได้ ทำไมพวกข้าจะทำอย่างพวกเอ็งไม่ได้

ไพร่รับใช้ : น้ำหน้าอย่างพวกเอ็งน่ะเหรอฝรั่งจะเอาด้วย พวกเอ็งพูดภาษาฝรั่งไม่เป็น เมืองนอกเมืองนาพวกเอ็งก็ไม่เคยไป

ไพร่อุปถัมภ์ : อย่าดูถูกพวกข้า พวกข้าเรียนภาษาฝรั่งจากมิชชันนารี ไม่ต้องไปเรียนเมืองนอกให้เปลือง

ไพร่รับใช้ : เรื่องของเอ็ง ยังไงก็อย่าก่อความไม่สงบให้บ้านเมือง ข้าวยากหมากแพงแบบนี้ อำมาตย์จะเอาเงินที่ไหนมาให้พวกเอ็งเป็นค่ารักษาพยาบาล

ไพร่อุปถัมภ์ : ก็บอกให้โรงพยาบาลรักษาพวกเราฟรีๆเหมือนพวกเอ็งบ้างสิ

ไพร่รับใช้ : เอ็งพูดเอาแต่ได้ หยูกยาไม่ใช่ของฟรี โรงพยาบาลจะเอามาแจกเอ็งได้ไง

ไพร่อุปถัมภ์ : อำมาตย์ก็หยุดซื้ออาวุธแล้วเอาเงินซื้อยาให้โรงพยาบาลสิ ประเทศเราไม่ได้มีศึกสงคราม จะสะสมอาวุธอะไรกันนักหนา

ไพร่รับใช้ : พวกเอ็งอย่าสามหาวให้มากนัก อำมาตย์จะซื้ออาวุธอะไรยังไงก็เป็นเืรื่องของท่าน บ่าวอย่างพวกเราไม่เกี่ยว

ไพร่อุปถัมภ์ : พวกข้าไม่ใช่บ่าว เอางี้ ข้าฝากไปบอกนายเอ็งว่าถ้าไม่เห็นใจพวกข้า พวกข้าจะประท้วงตรงนี้อีกหลายวัน

ไพร่รับใช้ : พวกเอ็งไม่มีวันชนะ กลับบ้านไปซะ ไม่งั้นพวกเอ็งจะโดนจับฐานกบฎ

ไพร่อุปถัมภ์ : พวกข้าไม่กลับ พวกเอ็งนั่นแหละุถอยไป

[ไพร่รับใช้และไพร่อุปถัมภ์ประจันหน้าและชกต่อยกัน]

Advertisements
%d bloggers like this: