ตอนที่ 43 – แตกแถว

ไพร่สละชีพ 1 : เมื่อคืนข้านอนไม่หลับว่ะ งีบไปพักนึงแล้วข้าฝันเห็นตอนที่พวกเราปราบปรามพวกไพร่อุปถัมภ์ ข้าได้กลิ่นคาวเลือดไปถึงในฝัน ข้าสะดุ้งตื่นแล้วเลยหลับตาไม่ลง

ไพร่สละชีพ 2 : ข้าก็หลับๆตื่นๆ ข้าไม่เคยเห็นคนตายต่อหน้าต่อตาเยอะแบบนี้มาก่อน

ไพร่สละชีพ 3 : พวกเอ็งมันไก่อ่อน แค่ปราบปรามไพร่อุปถัมภ์นิดหน่อยก็ปอดแหกขนาดเก็บไปฝันเลยรึ

ไพร่สละชีพ 4 : ขี้ขลาดแบบนี้ถ้าเอ็งไปรบภาคใต้เอ็งตายสถานเดียว

ไพร่สละชีพ 1 : ให้ข้าไปรบภาคใต้ยังจะดีกว่าหันปืนใส่ไพร่ด้วยกันกลางพระนคร อย่างน้อยศึกภาคใต้ยังเกี่ยวกับปัญหาดินแดน ถ้าไปรบภาคใต้ข้าก็ทำใจได้ว่าข้าปกป้องผืนแผ่นดินไทย

ไพร่สละชีพ 2 : ไพร่อุปถัมภ์ที่ล้มตายไปบางคนก็เป็นคนบ้านเดียวกะข้า อีกไม่กี่เดือนข้าก็จะปลดประจำการ ต้องกลับไปสู้หน้าญาติพี่น้องพวกมันที่บ้านนอกอีก

ไพร่สละชีพ 3 : พวกมันจะทำอะไรเอ็งได้ อาวุธพวกมันก็กิ๊กก๊อก เอ็งจะกลัวมันทำไม

ไพร่สละชีพ 4 : นั่นน่ะสิ เอ็งก็เห็นกะตาแล้วว่าพวกมันโดนพวกเราปราบปรามกันเละเทะ ไม่เห็นต้องกลัว

ไพร่สละชีพ 2 : อ้าว ก็ตอนนั้นพวกเรามีรถถังมีอาวุธครบมือแถมยกกันไปเป็นกองพันนี่หว่า อีกหน่อยข้าปลดประจำการกลับไปบ้านนอกก็หัวเดียวกระเทียมลีบ ไม่ให้กลัวได้ไงวะ

ไพร่สละชีพ 1 : ข้าไม่ต้องกลับไปเจอหน้าญาติพี่น้องพวกมันที่บ้านนอกแต่ข้าก็นอนไม่หลับอยู่ดี พวกเรารู้อยู่แก่ใจว่าเราใช้อาวุธสงครามกับคนไม่มีทางสู้ คนชาติเดียวกันแท้ๆ

ไพร่สละชีพ 3 : ก็พวกมันเป็นกบฎนี่หว่า

ไพร่สละชีพ 1 : ข้าไม่คิดงั้น ถ้าพวกมันเป็นกบฎจริงก็ต้องมีอาวุธสงคราม ถ้าเป็นกบฎจริงมันจะยอมเป็นเป้านิ่งให้พวกเรายิงรึ

ไพร่สละชีพ 2 : หรือว่าพวกเราโดนหลอก

Advertisements
%d bloggers like this: